Vanbinnen is het bij mij af en toe een groot zooitje. Soms bevat mijn hart de vurige liefde voor anderen, en soms kan ik alles om me heen wel verwoesten. Vaak is dit zelfnijd. Ik heb vaker gehoord van mensen om me heen dat ik veel te streng ben voor mezelf. Ik ben niet anders gewend. Ik heb hier mijn leven uit voortgebouwd, uit de strengheid die ik onbewust voor mezelf heb gecreëerd. 

Sinds ik gelovig ben is het leven wel ietsjes kleurrijker. Natuurlijk lost het dagelijkse problemen niet altijd op; God heeft ons echter niet beloofd om alle zorgen van ons af te nemen als we maar geloven. God heeft ons beloofd om met ons te staan, in de duisternis zelf. De duisternis kan ons hart erg verwoesten. Het kan verward raken van de grote stormen die er zich plaatsvinden. Maar God zal nooit toelaten dat de wortels van de liefde eruit gewaaid worden door de hevige windstoten, mits we ons geloof in Hem hebben gevestigd.

Ik was aan het bidden en opeens kwam de gedachte in me op: een hart dat verdord is, dat zó dood is dat we er geen leven in kunnen zien, juist dáár kan zich een wonder voortplanten.